Şenay Özdemir
Oprichter van SEN, journalist, auteur, moeder.. Senay Ozdemir is een duizendpoot, maar vooral kan ze betiteld worden als een ware cosmopoliet. Op deze site schrijft ze over alles wat ze meemaakt in haar leven in Nederland en in Texas waar ze, sinds haar verblijf in Austin, haar hart aan verpand heeft. Senay is ook te volgen op twitter (@)senaytweets en ze houdt ook een Engelse weblog bij: http://www.senayozdemir.blogspot.com.
 
 
 
“Gematigde moslims zwijgen niet, ze worden niet gehoord”
1 jan 2008
“Waar blijven de gematigde moslims?”vroeg Ayaan Hirsi Ali zich af in de New York Times naar aanleiding van de geruchtmakende zaak van “The girl from Al Qatif”, een 20-jarige vrouw die in Saudie-Arabië slachtoffer werd van een groepsverkrachting en die zelf werd veroordeeld tot tweehonderd stokslagen. Hirsi Ali suggereert dat gematigde moslims over dit soort misstanden zwijgen omdat ze denken dat de Koran hen dat opdraagt. Maar dan heeft ze niet goed geluisterd. Gematigde moslims zwijgen niet, ze worden niet gehoord omdat ze geen radicale taal uitslaan.
 
Als Hirsi Ali gelijk had met haar suggestie dat gematigde moslims zichzelf censureren als het gaat over misstanden in islamitische landen of binnen de islamitische gemeenschap, zou dat een ernstige zaak zijn. Voor anderen kan ik niet spreken maar zelf laat ik graag mijn stem horen, ook in pijnlijke kwesties. Ik ervaar dat als mijn plicht, zeker in een wereld waar volgens de logica van het salonfähige anti-islamisme moslims alleen modern en dus de moeite waard worden gevonden als ze hun geloof afzweren en de profeet Mohammed een pedofiel noemen. Zelf ben ik eerder de ouderwetse opvatting toegedaan dat je mensen niet helpt om verder te komen door ze alsmaar te beledigen. En constant mensen zwart maken en er alsmaar op hameren hoe achterlijk ze zijn, zorgt er alleen maar voor dat ze zich gaan verdedigen en zich ingraven, waardoor het met de dialoog gauw is afgelopen.
 
Anders dan Hirsi Ali lijkt te denken, komen gematigde moslimas al jaren bij elkaar om te praten over hoe ze veranderingen kunnen teweeg brengen. Want ook zij kunnen het niet verdragen wanneer vrouwen weer op mensonterend wijze worden bestraft voor vermeende zonden. En als “gematigde moslima” kan ik niet meer doen dan aandacht voor 'de situatie' vragen door er over te blijven spreken en schrijven. Vorig jaar nog in New York, was ik op een conferentie georganiseerd door WISE voor invloedrijke moslima's uit de hele wereld, waar de Pakistaanse Mukhtar Mai was uitgenodigd om haar verhaal te komen vertellen. Omwille van een erekwestie werd deze prachtige vrouw, als straf, door zeven soldaten verkracht. Op die manier kocht zij de straf af van haar broer. Mede met behulp van de moslima's op het congres, kreeg Mukhtar Mai internationale aandacht voor de situatie van vrouwen in Pakistan.

En ja, alle beetjes helpen (mede door de internationale aandacht werd onlangs bekend dat de Saudische vrijkomt) maar of artikelen en petities er toe leiden dat de Saudische mannen hun belachelijke wetten willen veranderen, is een illusie. Deze mannen hebben alles wat hun hartje begeert: olie (dus geld), werk en een harem op de koop toe. We weten allemaal dat mensen niets aan hun situatie veranderen zolang dat niet per se hoeft. Hier is een mooie rol weggelegd voor de internationale gemeenschap. Ik geef je op een briefje dat pas wat verandert aan de positie van de Saudische vrouw als we weigeren nog langer Saudische olie te kopen zolang het land het niet nauwer neemt met de mensenrechten in het algemeen en de rechten van de vrouw in het bijzonder.

Maar ondertussen wordt het tijd dat allochtonen, en speciaal de moslims in Nederland, nu eindelijk eens zelf iets gaan doen aan hun problemen. Want we kunnen niet langer ontkennen dat er in onze kring (laten we maar even doen alsof je alle moslims over één kam kunt scheren) van alles mis gaat. Denk alleen maar aan de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, aan het huiselijk geweld, aan de kansen die we onze kinderen ontnemen door onze dochters op te sluiten en onze zonen de straat op te schoppen. Mijn maag draait werkelijk om wanneer ik jonge meiden spreek die in schrijnende situaties zitten: ze zijn vaak genoodzaakt om  dubbellevens te leiden. Veel meiden zijn vaak seksueel actief zonder dat het thuisfront het weet met rampzalige consequenties vandien. Het hoge aantal abortussen en maagdenvlieshersteloperaties onder allochtone vrouwen liegen er niet om en is iets waar ik me zorgen om maak. De oplossing voor de maagdelijkheidsparadox heb ik ook niet 1,2,3 voor de hand, maar wat ik wel weet is dat het de hoogste tijd is voor een grondige renovatie van ons gedachtegoed. Wat klopt nog wel en wat niet meer? Aan welke normen en waarden, aan welke tradities kunnen we nog zinnig vasthouden nu we met zijn allen in Nederland leven waar de meeste mensen geen moslim zijn? Waar kunnen we met zijn allen achter staan? Op welke manier kunnen we onze kinderen de beste toekomst geven in Europa? Er is geen enkele reden om bang te zijn voor zulk zelfonderzoek. En hoe langer we de vuile was binnen houden, hoe erger het gaat stinken. Laat daarom gerust radicale imams in discussie gaan met gematigde collega's, vrouwen in debat gaan met mannen, ouders met hun kinderen praten en vice versa. Als ze maar naar elkaar luisteren, waarbij naar mijn idee het belang van de jeugd als het meest relevante in ogenschouw moet worden genomen.

De werkelijke wereld van de moslims in Nederland is zoveel rijker
geschakeerd dan de beelden die daarover bestaan. Waarom moeten we genoegen nemen met vier salafistische imams die de agenda van de media bepalen? Er zijn honderden anderen die niet systematisch weigeren vrouwen een hand te geven en die niet opstaan van een tafel als er ter ere van de gasten wijn wordt geschonken. In hun nieuwe boek Sturen bij de moslimburen vertellen de Europarlementariers Joost Lagendijk en Jan Marinus Wiersma een verhaal over een grootmoefti in Sarajevo. De auteurs hadden in gezelschap van een vrouw een afspraak met deze imam. De muren van 's mans wachtkamer waren behangen met posters van Mekka en foto's van mannen met baarden. Dus die Hollanders dachten: “Oh jee, als hij maar met ons wil praten met een vrouw erbij. Als hij ons maar niet beledigt door haar geen hand te geven....” Ze raakten helemaal in de stress. Totdat de grootmoefti binnenkwam, als eerste op de vrouw af stapte en haar heel elegant een handkus gaf. Dat was in Sarajevo, maar je maakt mij niet wijs dat er bij ons niet zulke imams zijn.

Terug naar de situatie hier en nu. Als we willen dat er in Nederland wat verandert, zullen allochtonen het zelf moeten doen. Er is genoeg en misschien wel al te lang te veel begrip opgebracht voor allochtonen die zich vastklampen aan tradities uit hun land van herkomst. Daar help je mensen net zo min mee als met scheldkanonnades. En het is absurd wanneer er zelfs stemmen opgaan om eventueel in het strafrecht aan cultuurgerelateerde misdaad zoals eerwraak en huiselijk geweld een bijzondere positie toe te kennen, wat begin dit jaar nog in Duitsland dreigde te gebeuren. In de jaren zestig mochten christelijke jongeren in Staphorst van de rechter ook geen meisjes meer op een mestkar door het dorp rijden als ze voor het huwelijk zwanger waren geworden. Er is geen enkele reden waarom we de minderheden van nu dan wel zouden moeten laten wegkomen met achterlijk gedrag.


 
Meer van columns van:
Şenay Özdemir



Meer columns:
 
       
laatste reactie (0)
 
plaats een reactie
 
  Er zijn nog geen reacties geplaatst
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

oktober 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN