Şenay Özdemir
Oprichter van SEN, journalist, auteur, moeder.. Senay Ozdemir is een duizendpoot, maar vooral kan ze betiteld worden als een ware cosmopoliet. Op deze site schrijft ze over alles wat ze meemaakt in haar leven in Nederland en in Texas waar ze, sinds haar verblijf in Austin, haar hart aan verpand heeft. Senay is ook te volgen op twitter (@)senaytweets en ze houdt ook een Engelse weblog bij: http://www.senayozdemir.blogspot.com.
 
 
 
Voorbereidingen voor Austin
21 dec 2008
Onze eerste week in Austin is alweer bijna voorbij. Wat was dat een lange reis, of leek het maar zo en reken ik alle dagen van voorbereiding ook mee in mijn beleving van de reis over de oceaan? Bij het inpakken al merkte ik het verschil. Telkens als ik dacht: dat komt later wel, moest ik mezelf bij de les houden. Nee, je gaat niet twee weken weg, en ook niet drie weken, maar acht maanden. Dekt de reisverzekering wel als je acht maanden weggaat (dus niet!), is onze WA-verzekering wel voldoende voor een land waarin elke kans wordt gepakt om iemand te 'naaien'? Ja, die is goed geregeld. En het vaccinatieboekje van Hakan waarom is gevraagd door zijn nieuwe Amerikaanse school? Die kan ik niet zo snel vinden, dus maar snel naar de GGD bellen. Hakan schijnt voldoende bespoten te zijn. En ja, er zijn mensen die de stekker van de koelkast er al uittrekken als ze een week met vakantie gaan, maar voor mij is dit de eerste keer: hoe ontdooi je eigenlijk een vriezer? Gewoon de stekker er uit? Het water dat er na vier uur uitloopt liegt er niet om. En dat betekent dus ook: alles wat in de vriezer ligt, opmaken (grijze garnalen, hmmm lekker, maar vanavond geen trek, dus in de prullenbak), een hele scharrelkip (ik bewaar het in een zak vol ijsklontjes voor de buurvrouw, misschien heeft zij zin om het te grillen voor haar kinderen) en een stuk of drie bapao met kip; altijd handig als je geen zin hebt om een eitje te bakken, maar toch iets warms wilt eten.
Het is sowieso een gekke maand, met allerlei feesten en partijen. Eerst Sinterklaas (nee, mijn zoon gelooft er niet meer in, maar toch ligt er een schoen in de open haard en moet er gezongen worden). Dan zijn verjaardag die ik toch niet stilletjes kon passeren, omdat hij 10 werd. Mijn zoon een tiener! En als klap op de vuurpijl was zijn wens om een slaapfeestje te houden. Ach, ja, hij wordt ook maar een keer tien en zag het ook als een soort afscheid van zijn liefste vriendjes. En dus ging ik akkoord, niet realiserende dat vijf jongens van tien jaar bij elkaar net zoveel ADHD betekent! Maar... we hebben het overleefd. De dag na zijn verjaardag trakteerde hij alweer: voor zijn afscheid van zijn klas. Dat ging gelukkig over een leien dakje kan ik zeggen. Maar ook dat vereiste de nodige voorbereiding: een lang verhaal dat ik jullie graag de volgende keer wil vertellen.
 
Meer van columns van:
Şenay Özdemir



Meer columns:
 
       
laatste reactie (4)
 
plaats een reactie
 
 
alexk878

5 dec 2011 7:32

Very nice site!
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

oktober 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN