Şenay Özdemir
Oprichter van SEN, journalist, auteur, moeder.. Senay Ozdemir is een duizendpoot, maar vooral kan ze betiteld worden als een ware cosmopoliet. Op deze site schrijft ze over alles wat ze meemaakt in haar leven in Nederland en in Texas waar ze, sinds haar verblijf in Austin, haar hart aan verpand heeft. Senay is ook te volgen op twitter (@)senaytweets en ze houdt ook een Engelse weblog bij: http://www.senayozdemir.blogspot.com.
 
 
 
Portable life
7 feb 2009
Het is al een week geleden dat ik mijn laatste column schreef. Dat heeft een reden. Terwijl ik in het zelfde cafe, Flipnotics, mijn laatste ervaringen in Austin op mijn laptop typte, liet ik de mok capuccino uit mijn handen glijden.. Bovenop het toetsenbord van de laptop...ai.. dat deed pijn.. en nu? Wat nu? Gauw de laptop ondersteboven keren, de stekker er uit, een toiletrol pakken en deppen..deppen..deppen..

Wat ging er allemaal door me heen? Wat niet? Het ergste vond ik wel dat ik geen back-up had gemaakt. Terwijl iedereen me er al voor had gewaarschuwd. Dit was dus het moment hoe je je zonder computer voelt. Alles zit er in; je hele ziel en zaligheid en in mijn geval mijn werk, mijn brood, mijn inkomsten. Alle emails van lezeressen, mails met opdrachten, telefoonnummers, facturen, businessplannen, memo's en foto's... O nee, ook de foto's die we voor De Pers hadden gemaakt..Die waren juist zo mooi. Hakan had ze genomen. Zijn debuut als fotograaf, en dan ook nog meteen voor publicatie in een krant.

Wat moet ik doen? Zag ik niet vanuit de bus een winkel waarop stond PC-GURU? Die kan ik misschien bellen. Gelukkig heb ik mijn Blackberry. Ik google PC Guru Austin in en krijg direct het telefoonnummer. De vrouw aan de lijn blijkt verstand van zaken te hebben. ' It happens all the time' zegt ze, 'but I never heard of someone spilling capuccino with soya milk and sweetener on her laptop. That must be really sticky'. Ik vraag haar wat ik moet doen:'Turn the laptop upside down, get the battery out of it and wait for three days'.

En zo geschiedde. Drie dagen gewacht.. nee, geen reactie, ik geloof dat mijn laptop ten dode is opgeschreven. Of kan het nog worden gerepareerd? Dat gaat zeker honderd dollar per uur kosten zegt de zelfde vrouw die ik later in levenden lijve ontmoet.. Inderdaad, zo een met allemaal tattoos op haar arm, waarvan je niet verwacht dat die zo digitaal is aangelegd. En als ik het laat repareren, hoe lang gaat die dan nog mee. En, last but not least flitst er door me heen dat ik altijd al een Macbook heb willen hebben. Een kleine witte.

Ondertussen schrijf ik deze column op een pc. Dat is even wennen. Een kast van een ding met een joekel van een beeldscherm, onhandig toetsenbord, een vreselijke muis maar vooral: niet portable. En juist dat wil ik. Ik wil alles portable in mijn leven..Mijzelf, mijn kind, mijn lief, mijn werk. Morgen toch maar even naar Best Buy, de Amerikaanse versie van Mediamarkt.. Kadootje voor mijn verjaardag. Die is pas over vijf maanden, maar toch..
 
Meer van columns van:
Şenay Özdemir



Meer columns:
 
       
laatste reactie (2)
 
plaats een reactie
 
 
Kisgulu

9 mrt 2009 21:01

De ontwikkeling van techniek is prima, ik juich het toe. Maar we vergeten ook dat we zonder ook kunnen. Ik begrijp hoe je je voelt! Als een dief in je huis geweest is en je gevoelsmatig waardevolle spullen ook meegenomen heeft voel je je ook heel naakt en hulpeloos! Maar wereldse dingen/materialen zijn vervangbaar, je herinneringen en gevoelens niet. Aangezien je niet snel op geeft kun je ze nogmaals opschrijven en opslaan en een back-up maken! Ik blijf er bij dat een pen/potlood en papier het beste overal mee naartoe gaan...portable dus
Heel veel succes en ik lees je columns ontzettend graag
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

oktober 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN