Amanda van Schaik
Amanda van Schaik is freelance journalist. Het liefst ligt zij in een hangmat met een goed boek en een cocktail binnen handbereik, ergens op een idyllisch eiland. Shoppen in New York is een andere favoriete bezigheid. Maar fietsen door het Vondelpark, dansen in de Paradiso en relaxen op Strand Zuid zijn ook niet verkeerd. In SEN vertelt zij over haar belevenissen in haar lievelingsstad: Amsterdam.
 
 
 
Mijn eerste liefde……..
16 jun 2008
Mijn eerste liefde heet Björn. Hij woog 84 kilo.
Björn was 1 meter en 14 centimeters lang en 7 jaar oud.
Björn had zeven jaar in Duitsland doorgebracht alvorens hij zich vestigde in de metropool Woerden. Zijn vader heette Gunther en zijn moeder Meta.
De eerste keer dat ik hem zag viel vooral zijn originele kledingstijl op. Björns dikke lijfje was gepropt in een drie maten te kleine lederhosen. Zijn bril was zijn tweede unieke kenmerk: hij was in het bezit van een bril met jampotglazen, hij had iets van min 10 en driekwart ofzo. Het was liefde op het eerste gezicht. Van mijn kant uiteraard.

Björn had een hobby: zwemmen. Iedere woensdag- en vrijdagmiddag haalde zijn moeder hem van school en bracht hem naar het Batensteinbad. Daar maakte hij de hele middag bommetjes. Want bommetjes maken kon hij: zo moeilijk als hij zich voortbewoog op het droge, zo soepel bewoog hij zich in het water en in de lucht. Ieder bommetje kende hetzelfde ritueel: hij nam een minuscuul klein aanloopje. Zijn voluptueuze lichaamsbouw bemoeilijkte het nemen van een goede aanloop. Ook het feit dat hij zijn bril niet op had was niet bevorderlijk voor het nemen van een goede aanloop, hij vond zijn weg hoofdzakelijk op de tast. Hij waggelde dus met zijn handen voor zich uit naar de kant. En opeens uit het niets liftte hij zichzelf op als een katapult en schoot de lucht in. Op het hoogste punt in de lucht trok hij zijn beentjes in en omarmde die waarna hij als een komeet naar beneden schoot met zijn derrière richting het water. Daar aangekomen veroorzaakte hij een gigantische plons. Zo’n plons die iedereen hoorde en zag. Wanneer hij dan moeizaam het water uitkroop met zijn Koekiemonster- zwembroek op half zeven, keek iedereen hem bewonderenswaardig aan. Aangekomen op de kant, keek hij even op om deze blikken van bewondering in ontvangst te nemen en je zag even iets van trots in zijn ogen.

Ik was ook iedere woensdag- en vrijdagmiddag in het zwembad. Het is natuurlijk belangrijk om je in dezelfde ruimte als je liefde te begeven, dit wist ik als kind al. Op een vrijdag was ik baantjes aan het trekken, toen ik opeens gesuis hoorde. Ik keek naar boven en zag een gigantisch Koekiemonster mij naderen als de neerstortende Challenger. Dat was het laatste wat ik mij herinnerde. Ik werd wakker aan de kant, waar de gehaalde dokter concludeerde dat er niets blijvends was beschadigd.

Het gesuis dat ik hoorde was een naderende Björn. Hij was op mij geland. Hij had mij niet zien zwemmen, want zonder bril zag hij nu eenmaal vrij weinig. Zijn moeder had mij uitgenodigd om die middag apfelstrudel bij hen te komen eten, om het goed te maken. Zo kwam het dat ik die middag naast Björn aan de keukentafel zat, met een gigantisch stuk apfelstrudel. Björn gaf mij een stuk van zijn strudel en onze verkering was een feit. Acht jaar duurde mijn eerste liefde. Acht jaar waarin we beiden een centimeter of tachtig groeiden en hij wonder boven wonder hetzelfde bleef wegen als toen hij zeven was. Sinds hij terug naar Duitsland verhuisde, heb ik hem nooit meer gezien. Ik vraag me af hoe het met hem gaat. Ook al verandert alles in je leven, je eerste liefde blijft dezelfde.
 
Meer van columns van:
Amanda van Schaik



Meer columns:
 
       
laatste reactie (4)
 
plaats een reactie
 
 
Birgul

10 jul 2008 11:17

Toen..

over dat moment waarin alles een eerste keer voor je was.

Herinner je je dat nog?

Voor het eerst de regen op je huid..
Voor het eerst de sneeuw in je hand..
Voor het eerst de lantaarn je pad verlicht..
Voor het eerst dat de maan naar je lacht..
Voor het eerst dat de zon naar je knipoogt..
Voor het eerst die vallende ster!
Voor het eerst dat hij je doorgrond.. Zij je omhelst..

Herinner je je dat nog?

Voelt alles nu als een gewenning? Een vanzelfsprekendheid? Speelt het zich af in het toen? Omdat je zintuigen gewend zijn geraakt aan handelingen, gevoelens en waarnemens? Of voelt alles per definitie anders omdat het in een andere fase aan je toekomt?

Ik weet het niet.. Ik mis het wel..
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN