Amanda van Schaik
Amanda van Schaik is freelance journalist. Het liefst ligt zij in een hangmat met een goed boek en een cocktail binnen handbereik, ergens op een idyllisch eiland. Shoppen in New York is een andere favoriete bezigheid. Maar fietsen door het Vondelpark, dansen in de Paradiso en relaxen op Strand Zuid zijn ook niet verkeerd. In SEN vertelt zij over haar belevenissen in haar lievelingsstad: Amsterdam.
 
 
 
De jeugd van tegenwoordig
1 okt 2008
Een heerlijke lentedag. Ik ren over een zandpad van het Vondelpark en passeer een groepje zittende hangjongeren. ‘Hee, je hebt twee touwtjes aan je broek hangen,’ schreeuwt een van de zittende hangjongeren waarop een dramatische pauze volgt alvorens hij verder gaat: ‘Oh nee, het zijn je spillebeentjes.’ Zijn vrienden barsten in lachen uit. Een slechte grap, maar ik kan er niet op reageren omdat ik het te druk heb met hijgen en strompelen. Ik besluit de opmerking dan ook als een verkapt compliment te zien. Met ‘spil’ bedoelt hij vast slank en welgevormd.
Ik ren verder, begin er een beetje in te komen en voor ik het door heb, ben ik begonnen aan een tweede rondje. Voor de tweede keer passeer ik het groepje zittende hangjongeren. Waarop dezelfde jongen zegt: ‘Hee je hebt twee touwtjes aan je broek hangen …(Spanningsopbouwende pauze)…. O nee, het zijn je spillebeentjes.’ Oké, één keer een slechte grap maken is tot daarentoe, maar twee keer achter elkaar dezelfde slechte grap maken, dat kan ik niet aan me voorbij laten gaan. Dus ik stop met rennen, draai me om, bekijk de jongen van top tot teen. Naar verwachting zegt hij: ‘Hee, wat is er nou, moet je wat?’ Ik probeer een snedige, rake, gevatte, ad remme opmerking te bedenken, maar er komt niets uit. Helemaal niets. Dat komt waarschijnlijk doordat al mijn bloed naar mijn hart wordt gepompt en niet naar mijn hersenen. Ik sta nog even stil, hijgend met een rode kop en bloeddoorlopen ogen, wachtend op een briljante ingeving. Maar er komt echt niets en ik ren maar weer weg op mijn spillebeentjes.

Wat is dat toch met Nederland tegenwoordig? Waarom zeggen mensen niet gewoon aardige dingen tegen elkaar? Zoals in Amerika. Daar vraagt iedereen hoe het met je gaat. Het interesseert ze geen bal hoe het daadwerkelijk met je gaat. Als je antwoordt: ‘Thank you for asking. Actually it goes quite shitty’. Dan betrekt het gezicht van de Amerikaan voor een nanoseconde alvorens de vertrouwde glimlach wordt hervat en er weer verder wordt gepraat over koetjes en kalfjes. Maar toch. Ik vind dat dus fijn, aardige dingen zeggen.
Mijn vriendin M ging pas stemmen. Voor het stemlokaal hing een groepje jongeren op hun scooter. Fijn, dacht vriendin M nog, wat goed dat de jeugd tegenwoordig zo betrokken is bij de politiek. Toen zij na het uitbrengen van haar stem weer naar buiten liep, vroeg een van de jongeren: ‘Hee, ja, jij daar, waarop heb jij gestemd?’ Hij wachtte haar antwoord niet af en vervolgde meteen: ‘Jij bent lelijk’. Waarop al zijn vrienden lachten. Hmm, dacht vriendin M Heb ik een belangrijke verbindingszin gemist? Wat is het nut van deze kritiek op mijn uiterlijk? Misschien heb ik het niet goed verstaan. ‘Pardon, wat zei je?’ vroeg M die in een klein dorpje was opgegroeid en uitgaat van de goede intenties van mensen. ‘Jij. Bent. Lelijk.’ herhaalt het jongetje. ‘Oh’,’ zei vriendin M. Ja, wat moet je anders zeggen na zo’n opmerking. Vriendin M. is niet lelijk, zij is zelfs bijzonder aantrekkelijk, maar die opmerking bleef toch hangen. Waarom zeiden die jongeren dat? Zij moet het antwoord schuldig blijven. En ik ook. Is humor de laatste jaren veranderd? Is het gevoel voor humor van vriendin M en mijzelf gedateerd? Vriendin M. en ik voelen ons oud. Heel oud.

 
Meer van columns van:
Amanda van Schaik



Meer columns:
 
       
laatste reactie (6)
 
plaats een reactie
 
 
Barnypok

2 jan 2017 9:43

wibVOG http://www.FyLitCl7Pf7ojQdDUOLQOuaxTXbj5iNG.com
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN