Amanda van Schaik
Amanda van Schaik is freelance journalist. Het liefst ligt zij in een hangmat met een goed boek en een cocktail binnen handbereik, ergens op een idyllisch eiland. Shoppen in New York is een andere favoriete bezigheid. Maar fietsen door het Vondelpark, dansen in de Paradiso en relaxen op Strand Zuid zijn ook niet verkeerd. In SEN vertelt zij over haar belevenissen in haar lievelingsstad: Amsterdam.
 
 
 
Arrogante schrijvers
9 dec 2008
‘Meneer Van Dis!’ Hij loopt verder richting de uitgang, blijkbaar hoort hij mij niet.
‘Meneer Van Dis! Joehoe, meneer Van Dis!’ schreeuw ik nogmaals terwijl ik rennend de achtervolging inzet. ‘Meneer Van Dihis!’ Mijn stem schalt door de aula en iedereen kijkt behalve meneer Van Dis. Alle andere schrijvers die ik vandaag ben tegengekomen, hadden er geen problemen mee om mijn vragen te beantwoorden. Maar Van Dis reageert niet eens. Hij schrijft een boek over een of ander duinlandschap en hij denkt meteen dat hij het recht heeft om de pers te negeren. Arrogante schrijver.
Ik haal hem hijgend in en tik op zijn schouder. ‘Meneer Van Dis, mag ik u enkele vragen stellen?’ Hij draait zich om. O. Fok. Het is meneer Van Dis niet. Het is een andere schrijver, hoe heet hij ook alweer? Hij kijkt me glimlachend aan en vertelt de conclusie die ik ook al had getrokken. ‘Ik moet u helaas teleurstellen, ik ben Adriaan van Dis niet.’ ‘Ja dat weet ik nu, u bent….’ Ik kan niet op zijn naam komen. Ik heb wel zijn boeken De zwarte met het witte hart en Een schitterend gebrek met veel plezier gelezen. Ik weet zelfs dat de foto op de achterflap is genomen door Thom Hoffman, de acteur. Ik weet ook nog dat ik dacht ‘sinds wanneer is die Thom een fotograaf?’ Allemaal informatie waar ik totaal niets aan heb. Gelukkig helpt de aardige schrijver me uit de brand ‘Je bent niet de eerste die mij voor Van Dis aanziet, Arthur Japin is de naam.’ ‘Ja, dat wist ik wel hoor,’ probeer ik de situatie te redden terwijl ik rood aanloop.

Ik ben slecht in het onthouden van namen. Als ik iemand niet minstens zes keer in een kort tijdsbestek zie, dan vergeet ik zijn naam. Ik heb wel eens geprobeerd mijzelf te trainen in het onthouden van namen. Zoals die keer toen ik nieuwe baan had en de directeur zich aan mij voorstelde ‘Ik ben Thomas Maas, welkom bij ons bedrijf’. Thomas Maas, Thomas Maas herhaalde zich als een mantra in mijn hoofd. Ik beantwoordde zijn begroeting met: ‘Dag, ik ben Thomas Maas.’ Gelach alom en een lachwekkende discussie in de trant van ‘Nee, ik ben Thomas Maas’ was het resultaat. Daarna volgde een lange periode van het gewoon niet vertellen van mijn naam. Dus wanneer iemand zich voorstelde en ik de naam in mijn hoofd herhaalde, zei ik gewoon niets terwijl ik de hand schudde. Ik werd niet als de meest sociale persoon gezien in die periode. Een vriendin van mij, zo eentje die alle namen onthoudt en die ook bijtijds kaarten voor je verjaardag stuurt, gaf mij de volgende tip: je moet de namen van mensen ook echt willen onthouden, je moet de intentie hebben om de namen te onthouden.
Dus vanaf nu bedenk ik elke keer als iemand zich voorstelt: ik ben geïnteresseerd in jou, ik ben geïnteresseerd in jou. En warempel, het helpt, het onthouden van namen gaat mij wat makkelijker af. Alleen kost het veinzen van interesse in mensen best wel veel energie dus ik ben benieuwd hoe lang ik het vol ga houden.

 
Meer van columns van:
Amanda van Schaik



Meer columns:
 
       
laatste reactie (3)
 
plaats een reactie
 
 
alexe728

4 dec 2011 22:59

Very nice site!
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN