Şenay Özdemir
Oprichter van SEN, journalist, auteur, moeder.. Senay Ozdemir is een duizendpoot, maar vooral kan ze betiteld worden als een ware cosmopoliet. Op deze site schrijft ze over alles wat ze meemaakt in haar leven in Nederland en in Texas waar ze, sinds haar verblijf in Austin, haar hart aan verpand heeft. Senay is ook te volgen op twitter (@)senaytweets en ze houdt ook een Engelse weblog bij: http://www.senayozdemir.blogspot.com.
 
 
 
Flipnotics
28 dec 2008
Deze column schrijf ik in ons 'stamcafe' Flipnotics, honderdvijftig meter verwijderd van ons appartement, tien meter van de fitnesszaal. Flipnotics staat in Austin bekend als een van de beste internetcafes. Het heeft een heel prettige sfeer, van 'sochtends vroeg tot s avonds laat kun je er terecht voor een heerlijke kop koffie (Latte voor mij en Earl grey tea with honey voor Hakan) of een heerlijke glas wijn. De muziek die er uit de boxen klinkt is voor mij een thuiskomer. Stevie Ray Vaughn, Fats Domino of Van Morrison: helemaal perfect om mij thuis te laten voelen.

Hakan en ik zitten hier praktisch bijna elke ochtend, een beetje gedwongen ook omdat ik nog geen internet-aansluiting heb. Als het goed is krijg ik vandaag een monteur van Time Warner Cable om dat voor ons te regelen. Heel even twijfelde ik nog of ik wel thuis een aansluiting zou nemen omdat we anders minder naar Flipnotics zullen komen. Personeel is heel vriendelijk maar ook het milieuvriendelijke concept bevalt me goed. Anders dan andere 'koffieketens' als Starbucks of Subway krijg je hier je koffie in porseleinen of glazen mokken, voorzien van echte metalen theelepels (die mis je na een tijdje ook echt!) en drink je je cola eens niet uit een papieren beker. De muffins, bagels en spinaziequiches worden in eigen huis gemaakt en Hakan is dol op de 'chocolate chip' dat nu vaste prik wordt als hij thee bestelt.

Los van de overheersende Amerikaanse cultuur en lifestyle in dit cafe, zitten er ook heel verschillende mensen: Texanen met cowboyhoeden, hippies met lange haren (met laptops!), Japanse studenten die nog geen woord Engels spreken en expats met hun jonge gezinnen die komen gamen of internetten.

De eerste avond dat we er zitten vallen we met onze neus in de boter. Van de twintig kleine ronde tafeltjes zijn er misschien vier bezet door allemaal echte 'Texanen'. (Je kunt dat zien aan de hoge Levi's spijkerbroeken die ze dragen met hun t-shirts nog in hun broek en witte sneakers). In de hoek waar een klein podium staat hebben vier musici plaats genomen. Een band maakt zich op om te gaan spelen. Van de vier leden zijn er zeker drie boven de vijfenvijftig. Alleen de zanger (en pianist), is beduidend jonger en is ook duidelijk de gangmaker. Veel van wat hij zegt versta ik niet omdat het met een sterk zuidelijk accent is. Maar ik doe mijn best want het is duidelijk dat er mensen zijn die speciaal voor deze band hier naar toe zijn gekomen. Aan hun houding kun je zien dat de verwachtingen hoog zijn.

Maar als ze goed zijn, wat doet dan die grote tipbox pontificaal op het podium?

To be continued.
 
Meer van columns van:
Şenay Özdemir



Meer columns:
 
       
laatste reactie (0)
 
plaats een reactie
 
  Er zijn nog geen reacties geplaatst
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN