Amanda van Schaik
Amanda van Schaik is freelance journalist. Het liefst ligt zij in een hangmat met een goed boek en een cocktail binnen handbereik, ergens op een idyllisch eiland. Shoppen in New York is een andere favoriete bezigheid. Maar fietsen door het Vondelpark, dansen in de Paradiso en relaxen op Strand Zuid zijn ook niet verkeerd. In SEN vertelt zij over haar belevenissen in haar lievelingsstad: Amsterdam.
 
 
 
Niets is leuker dan een flirt op een regenachtige dag
10 mrt 2009
Ik wacht bij een tramhalte. Terwijl de tram voorbij zoeft voor het stoppen, kijk ik naar binnen en ik zie een aangename verrassing: een mooie man bevindt zich in de tram! Donker halflang haar, een lichtblauw overhemd, een prachtige goudbruine huid en ogen die nog blauwer zijn dan de Zuid-Chinese Zee in het zonlicht. Ik loop naar binnen, baan me een weg langs medepassagiers, ontwijk vrije stoelen, ik ben een vrouw met een doel. Het geluk is met mij want er blijkt een stoel vrij achter het object van mijn affectie. Daar gezeten denk ik snel en lustig na over toepasselijke openingszinnen. Dooddoeners als ‘Kom je hier wel vaker?’ en ‘Wist je dat de eerste tram in 1968 ging rijden?’ passeren de revue. Deze laatste slaat echt nergens op, want ik heb echt geen idee wanneer de eerste tram reed op rails of getrokken werd door knoestige knollen. Terwijl mijn hersens overuren maken, snelheid is van belang want je weet immers nooit wanneer mijn blauwogige potentieeltje opeens opspringt en wordt opgeslokt door de wirwar aan Amsterdamse straten, dringt een penetrante lucht mijn neus binnen. Een lucht die ik herken uit duizenden: een mengeling van ongewassen haar en van mijn voormalige studentensociëteit, de geur van verschraald. Mijn neus gaat automatisch naar het epicentrum van de nare geur en blijft rusten in de buurt van de nek van mijn voorbuur. Dit is toch niet mogelijk? Brengt deze engel de geur van verderf voort? Een nadere inspectie van zijn uiterlijk leert mij dat dat helaas de juiste conclusie is. Wat van buiten een weelderige haardos, blijkt vettig haar waar ondefinieerbare resten zich hebben opgehoopt tussen de donkerblonde wortels. Zijn lichtblauwe overhemd is bedekt met vlekken. Hebben mijn zicht en mijn intuïtie mij echt zo bedrogen? Alsof hij het merkt en het laatste restjes twijfel weg wil nemen, draait mijn droomman zich langzaam naar mij om en lacht een rij geelbruine tanden bloot. Zij huid is niet het glanzende bruin wat ik eerder had menen te zien. Wel is het als een zemen lap, of zoals de geleemde huid van seniore dames die de rest van hun pensioen uitgeven aan een kleine goedlachse ober aan de Spaanse Costa. Maar niet alles is anders, zijn ogen zijn de mooiste die ik ooit heb gezien. Ik zink weg en vergeet de chagrijnige medetrammers om mij heen en waan me weer aan de kust van Perhentian eiland in Maleisië. Maar deze fantasie wordt woest verstoord door een eruptie van geluid en een bierlucht afkomstig uit de al in tijden niet meer gepoetste mond van mijn projectje. Een combinatie van een hik en een boer. Ik knipper met mijn ogen en hij draait zich weer om.
Ik glimlach: ik heb dan wel koortsig versierzinnen voor een ongewassen dakloze man bedacht, het is wel een dakloze met de mooiste ogen die ik ooit heb gezien. Nee, mijn intuïtie is nog niet totaal verloren gegaan.
 
Meer van columns van:
Amanda van Schaik



Meer columns:
 
       
laatste reactie (2)
 
plaats een reactie
 
 
Ingrid

24 mei 2009 8:42

Ik kijk altijd uit naar je columns; ze zijn geestig geschreven . Ik lees ook graag jouw artikelen in de Yes. Leuk !
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN