Şenay Özdemir
Oprichter van SEN, journalist, auteur, moeder.. Senay Ozdemir is een duizendpoot, maar vooral kan ze betiteld worden als een ware cosmopoliet. Op deze site schrijft ze over alles wat ze meemaakt in haar leven in Nederland en in Texas waar ze, sinds haar verblijf in Austin, haar hart aan verpand heeft. Senay is ook te volgen op twitter (@)senaytweets en ze houdt ook een Engelse weblog bij: http://www.senayozdemir.blogspot.com.
 
 
 
Cok uzaklarda..
17 apr 2009
Ik weet het nog heel goed: het was nog geen winter, maar wel al koud, november 2006. En in Noordwijk. Samen met ongeveer honderd anderen zaten we twee dagen in het bekende hotel voor een driedaags congres van de Amerikaanse ambassade.
We hadden de hele dag gedebatteerd over allerlei onderwerpen als integratie, radicalisme, toekomstperspectief, netwerken etc. s Avonds was er een groots diner georganiseerd. We werden begeleid naar mooie ronde tafels met witte gedrapeerde kleedjes in het restaurant dat een fenomenaal uitzicht had op het strand en de zee. Er waren gasten uit de hele wereld, maar voornamelijk Amerikanen. Ik nam plaats met acht anderen vlak bij het raam. Ik leerde daar een vrouw kennen uit Atlanta, ze was songwriter/zangeres. Tijdens het vijfgangen diner werden we begeleid door een onbekende pianiste. Een heel jong meisje, ik schatte haar niet ouder dan 16, zong als een engel allerlei klassieke nummers. Soms hoorde je de onervarenheid aan haar stem als ze te enthousiast werd. Maar iedereen luisterde betoverd naar haar. Mijn tafelgenote luisterde ook aandachtig, maar naar ik vernam, ook wel een beetje jaloers mee..

Toen we eenmaal klaar waren, en de pianiste de mensen met haar stem de zaal uit begeleidde zei de Amerikaanse zangeres dat ze dat eigenlijk wel had gewild. Ze had graag de gelegenheid gehad om voor dit publiek op te treden. "Zoveel invloedrijke mensen hier.." zei ze. En ze keek weer naar de pianiste..en fluisterde: 'zij heeft geen flauw idee van wie hier allemaal naar haar hebben zitten luisteren'. Ik liep naar de pianiste om haar te bedanken voor de prachtige muziek.
Ze knikte wat verlegen, kan ook niet anders, ze was zo jong.

De volgende dag, de tweede dag van het congres, werd me pas duidelijk wat de zangeres uit Atlanta bedoelde. De ontbijtzaal was gevuld met rijke filantropisten uit Amerika. Allemaal uitgenodigd door hun geliefde vriend en zakenpartner, de Amerikaanse ambassadeur Roland Arnall. Ik heb veel met Mr. Arnall gesproken. Hij was een zeer indrukwekkende man, met een brede visie en veel oog voor schoonheid en detail. Afijn, terug naar de ontbijtzaal. Ik moest denken aan mijn tafelgenote van de vorige avond. En wat ze er precies mee bedoelde..Dit was inderdaad de plek om ontdekt te worden.

Een jaar later zit ik als jurylid van Inspiratie voor Integratie, achter prinses Maxima, in de Ridderzaal. En ik hoor een bekende stem. Dezelfde pianiste als in Noordwijk. Karsu Donmez. Ze zingt 'Cok Uzaklarda' van Nilufer en ik krijg rillingen over mijn rug. Ik zie dat iedereen ontroerd is. Melek, een vriendin kan haar oren niet geloven. Ik vergelijk Karsu met Fazil Say, een van de beste Turkse pianisten ter wereld..

En nu zit ik in Amerika, en volg het Nederlands nieuws via internet. Karsu zit bij Pauw en Witteman. En zesduizend mijlen verder krijg ik weer rillingen. Want ze zingt 'Cok Uzaklarda'. Ja, klopt Karsu, ik zit heel ver weg.

Veel succes, lieve Karsu! De wereld ligt aan je voeten.
 
Meer van columns van:
Şenay Özdemir



Meer columns:
 
       
laatste reactie (3)
 
plaats een reactie
 
 
serdar özdemir

18 jun 2009 15:30

Senay'cigim makalelerini türkçeye çevirip göndersen bizde okusak ne güzel olur degilmi?
Pardon, Selam kelam yapmakans hal hatir sormadan konuya girdim. Nasilsin? Hakan nasil?
Buralardan bir istegin varmi? Görüsmek üzere. Hosçakalll.
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN