Şenay Özdemir
Oprichter van SEN, journalist, auteur, moeder.. Senay Ozdemir is een duizendpoot, maar vooral kan ze betiteld worden als een ware cosmopoliet. Op deze site schrijft ze over alles wat ze meemaakt in haar leven in Nederland en in Texas waar ze, sinds haar verblijf in Austin, haar hart aan verpand heeft. Senay is ook te volgen op twitter (@)senaytweets en ze houdt ook een Engelse weblog bij: http://www.senayozdemir.blogspot.com.
 
 
 
Lieve Antonie, rust zacht
7 okt 2010
Dit is zo een trieste dag. Antonie Kamerling is dood. Ik kende hem wel. Zo'n lieve en goede man. In een keer weg.

De eerste keer dat ik Antonie zag was in 1992 in Almere, in de kantine van GTST. Ik stond achter Reinout Oerlemans en Antonie, in de rij te wachten op ons broodje voor bij de soep (Wat ik daar deed? Ik liep toen bij Joop van den Ende stage).

De laatste keer dat ik hem sprak was vorig jaar bij Donner in Rotterdam. Hij was daar voor de promotie van het boek '52 Ways to change the World', een boek dat uitgegeven werd door ons gezamenlijke vriendin Jacqui Burger. Ik ging er met Hakan heen, ook omdat duidelijk was dat kinderen van harte welkom waren op het event.

Ik had Antonie al daarvoor, zo vaker ontmoet, tijdens interviews en reportages in tv-programma's, backstage maar het langst gesproken heb ik toch wel op de boot, tijdens het tv-programma De Zwoele Stad van AT5. Het was een mooie avond.

Antonie was ook een van de eerste BN-ers die meedeed aan onze 'LEUK!' campagne die ik samen met de hoofdredacteur van Flair startte, voor een tolerantere samenleving. Als iedere andere BN-er, zette Antonie zich in voor een goed doel. Maar hij maakte het verschil (en zijn vrouw Isa) door de voorkeur te geven aan nieuwe en meer 'low-profile' goede doelen als Edukans, ik ben oke en 'Nederland word weer leuk'.

Het opvallende was voor mij, dat telkens als ik Antonie sprak, het over 'het leven' ging. De laatste keer had hij het specifiek over de donkere kanten van ons vak, de immer aanwezige publiciteit..maar vooral ook de moeite die het kostte om steeds weer beter te worden. Antonie legde volgens mij de lat enorm hoog. Ik denk dat voor hem gold wat (in veel sectoren) zo sterk geldt: 'Je bent zo goed als je laatste produkt'.

Prive leek hij enorm gelukkig, vol trots praatte hij over Merlijn en Vlinder. En in Isa had hij zijn levenspartner gevonden, dat was duidelijk: een sterke vrouw waar hij, op moeilijke momenten, goed op terug kon vallen.

Laatste keer bij Donner Boeken, hadden we het over carriere maken in Amerika (ik kwam er net vandaan) en vertelde hij met een twijfelachtige blik 'of dat het nou allemaal echt was'. Hij vond het moeilijk om telkens weer auditie te moeten doen en teleurgesteld te raken in zichzelf (ik weet daarom niet of hij echt blij was met de musical-rollen).

Ik kan me ons gesprek nog goed herinneren, daar onder in het souterrain van Donner, langs de trap, eerlijke koffie drinkend... Hakan liep op me af, op zoek naar een specifiek boek.. Antonie zei: "Mooie jongen heb je, Senay" en gaf Hakan een knuffel. Zomaar, ze kenden elkaar niet..Ze gingen nog samen op de foto..

Het was druk in Donner; bezoekers, de pers, kinderen liepen af en aan..en Antonie was aldoor bezig met de promotie van het nieuwe boek '52 Manieren om de wereld te veranderen'.

Dat was Antonie en volgens mij zegt het iets over zijn besluit. Het is natuurlijk moeilijk om het emotionele door te trekken naar het politieke. Antonie was een succesvol acteur, een zorgzame vader, een lieve echtgenoot maar vooral ook een burger die de wereld wilde verbeteren. Hij dacht oprecht dat hij dat kon en voelde zich daarvoor ook verantwoordelijk.

Hoe vreselijk het nieuws ook vandaag kwam, bij nader inzien, was het eigenlijk geen donderslag bij heldere hemel. Antonie was een eerlijk en liefdevol mens met principes. Hij zal zijn redenen hebben gehad om voor zichzelf geen licht meer aan het einde van de tunnel te zien.

Lieve Antonie, Je bent nu uitgevaren om voor eeuwig weg te blijven. Hopelijk heb je eindelijk je rust gevonden.
 
Meer van columns van:
Şenay Özdemir



Meer columns:
 
       
laatste reactie (1)
 
plaats een reactie
 
 
Tinne

7 okt 2010 16:47

Lieve Antonie, rust zacht
Isa en Kinderen ik wil jullie vooral heel veel sterkte wensen.
Ik begrijp niets van mensen die zelfmoord plegen, zeker niet als ze kinderen hebben.
Ik kan het weten want ook mijn mam liet ons in de steek door zelfmoord!
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

november 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN