Lale
New York
Lale (30) is geboren in Turkije en opgegroeid in Nederland. Na haar studie economie werkt ze sinds eind 2006 als consultant voor een internationaal financieel adviesbureau. Ze heeft een relatie met Wim die in Nederland gebleven is. Hoe zal het Lale bevallen in New York, de lange afstand relatie en de perikelen van de Amerikaanse werkomgeving? Je leest het in haar weblog bij Sen.
 
 
 
Mijn haren recht overeind!
24 feb 2007
Eigenlijk begint het heel leuk. Een van mijn koorgenoten (Ali) is sinds kort single. Een humoristische man die oorspronkelijk uit het oostelijke deel van Turkije komt. Al grappenderwijs vraagt hij mij of ik niet een leuk meisje voor hem ken. Maar wat wil nou. Een andere dame (Fatma) heeft al zulke plannen voor hem bedacht, namelijk hem koppelen aan Selma, ook een koorlid. Dat wetende ga ik bij hem vissen in de trant van kijk eens goed om je heen, ze zijn dichterbij dan je denkt, etcetera. Zijn reactie is direct: ‘nee, er is geen gegadigde.’ Dus ik concludeer dat hij ook Selma niet ziet zitten. Ik bedenk dat een andere jonge vrouw (Nilufer) meer geschikt is voor hem en we gaan die zaterdagavond uiteten: Ali, Selma, Nilufer, onze koorleraar en ik. Tijdens het etentje wisselen Ali en ik blikken uit in de trant van ‘en… wat vind je van haar?’ Maar nee, ook deze dame ziet hij niet zitten. Ik ben teleurgesteld dat mijn edele romantische koppelpogingen mislukken. Maar wat blijkt? Na een paar glazen raki zie ik iets tussen Ali en Selma te ontstaan. Ik denk: zijn zij nou aan het flirten?

Tijdens het eten komen verschillende onderwerpen aan bod. Er wordt hard gelachen over het feit dat ik uit Amsterdam kom. Er wordt gezegd: ‘Zij weet als geen ander waar je ‘het’ vandaan haalt.’ Natuurlijk laat ik me niet kennen en vertel ik ze in geuren en kleuren welke coffeeshop welke soort drugs verkoopt en dat ik het zelfs als ontbijt nuttigde. ‘Heerlijk toch?’ zeg ik. Ik zuig het grotendeels uit mijn duim om aan hun vooroordelen tegemoet te komen. Plotseling wijzigt het gesprek en de sfeer ook. Ik vertel dat mijn ouders heel erg religieus zijn en dat ze naar de Hadj (bedevaart naar Mekka) zijn geweest. De koorleraar reageert zeer afkeurend. ‘Ik vind het maar onzin dat ze hun geld daaraan besteden, ze zouden het aan onderwijs moeten besteden.’ Op dat moment gaat bij mij een alarmbel rinkelen en ik raak geïrriteerd. Tegenover mij zit dus een type Turk dat een hekel heeft aan religieuze mensen, die religie maar onzin vindt en die mensen kleineert. Het staat voor hem gelijk aan domheid. Dit is nou precies het soort waarvan ik wegloop.

Voordat ik naar New york kwam, had ik een optie om in Istanbul te werken. De reden dat ik daar niet voor heb gekozen is om zulke mensen te mijden. In Turkije is er een groepje mensen dat zich ‘entel’ (intellectueel) noemt en neerkijkt op religieuze mensen. Tevens kijken ze naar hoeveel geld je verdient, uit welk milieu je komt, etc. Dit is zo tegen mijn levensprincipes van gelijkheid. En nu zit zo’n vent tegenover me. Ik raak zo nijdig en zeg: ‘Opletten hier, je hebt respectvol te spreken over mijn ouders en niet alleen over hen, maar over iedereen die gelooft.’ Er valt een hele ongemakkelijk stilte. Vervolgens gaat hij gewoon door met vertellen over hoeveel ongelovigen gedood zijn door gelovigen en hoeveel schade de huidige islamitische regering aanricht. Dan neem ik het woord: ‘Dit verandert niets aan het feit dat beide partijen respect voor elkaar moeten hebben. In Turkije lijken die twee groepen elkaars vijanden. Zelfs in Europa en in de USA is er meer respect voor gelovigen dan in Turkije. Ze zouden daar een voorbeeld aan moeten nemen.’ Zijn reactie is dat ik het alleen zo zie, omdat ik in Nederland ben opgegroeid en daardoor nooit de onrechtvaardigheid heb gezien, die het geloof met zich meebrengt in Turkije.

Mijn mening blijft onveranderd, maar de discussie is afgelopen. Met moeite hebben we het gesprek omgezet en ik weet dat dit het soort wezen is, dat ik niet in mijn omgeving duld. Mijn zusje adviseerde mij geduld te hebben en zulke mensen te zien als Nederlanders die je ook keer op keer moet uitleggen over uithuwelijken, samenwonen, alcohol en andere vooroordelen die er zijn over Turken. Maar ik weet niet of ik het geduld kan opbrengen.

Terug naar de koppelpoging: de avond eindigde in ieder geval met een romantische afloop voor Ali en Selma. ‘Kime niyet, kime kismet.’ To be continued!
 
Meer van weblogs van:
Lale



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (7)
 
plaats een reactie
 
 
Zennur

27 feb 2007 23:02

Wie heeft gezegd dat elke mening respect verdiend? Extreme meningen mogen van mij ook direct bij het oud vuil, inclusief de uitdrager ervan. In dit geval van Lale gaat het niet om zo'n extreme, verachtelijke mening. Dus laten we wel bij de les blijven. Ik denk als dat het geval was geweest ze niet eens was blijven zitten....
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

december 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN