Lale
New York
Lale (30) is geboren in Turkije en opgegroeid in Nederland. Na haar studie economie werkt ze sinds eind 2006 als consultant voor een internationaal financieel adviesbureau. Ze heeft een relatie met Wim die in Nederland gebleven is. Hoe zal het Lale bevallen in New York, de lange afstand relatie en de perikelen van de Amerikaanse werkomgeving? Je leest het in haar weblog bij Sen.
 
 
 
Eenzaamheid
8 mrt 2007
Ik loop op straat en bekijk de menigte. Ieder lijkt in zijn eigen wereldje gekeerd. Er worden wel blikken naar elkaar geworpen, maar er is geen enkele connectie. Zo jammer, en dat terwijl ik juist zo verlang naar contact. Opeens denk ik aan een natuurkundeles, uit mijn middelbare schoolperiode en wat ik daar heb geleerd: actie = reactie. Ik besluit de formule toe te passen door te glimlachen naar iedere persoon die mij passeert. Eventjes maar, een paar seconden. En ja hoor, ik krijg respons. Ik zie dat de gezichtsuitdrukkingen veranderen, gelaten verzachten en sommigen lachen zelfs terug. Dat doet me goed, want dit is exact waar ik behoefte aan heb. Maar zij kennelijk ook.

Ik dacht dat ik een van de weinigen zou zijn die zo eenzaam is in deze bruisende stad. Maar wat blijkt: deze week hoorde ik van zeven mensen dat ze zich net zo voelen. Maar hoe komt het dan en waarom voelen wij ons zo? En wat doen we eraan? Ik zie wel dat iedereen zijn best doet om het gemoed op te klaren. De een is op zoek naar een soulmate, een ander flirt er op los en zoekt voortdurend de andere sekse op en weer een ander begraaft zich in het werk om de eenzaamheid maar niet te voelen. Ieder gaat er op zijn eigen manier mee om. Maar het blijft een feit: er zijn zoveel eenzame zielen, ook of misschien vooral, in een stad als New York.

Hoe ik ermee omga? Af en toe heb ik enorme huilbuien, regelmatig loop ik met een brok in mijn keel rond, maar soms omhels ik mijn isolement. Dan zit ik in mijn eentje op mijn hotelkamer, luister ik naar melancholische muziek en geniet ik van de pijn. Maar ook zoek ik contact met andere mensen om de droefheid te verzachten. Actie is tenslotte reactie, en die krijg ik gelukkig ook. Vooral van deelgenoten en zo ontstaan er leuke vriendschappen. Of ik spijt heb van mijn keuze om hiernaartoe te komen? Nee, maar ik had geen rekening gehouden met de eenzaamheid die op de loer ligt.
 
Meer van weblogs van:
Lale



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (6)
 
plaats een reactie
 
 
Emine

17 mrt 2007 12:20

Een openhartige, herkenbare column van Lale. Mensen durven doorgaans niet te zeggen dat ze eenzaam zijn. Want dat betekent vaak dat je mislukt bent, of zo. Dat voel ik gewoon zo. Daarom houden we het allemaal voor onszelf en blijven we eenzaam.
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

december 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN