Lale
New York
Lale (30) is geboren in Turkije en opgegroeid in Nederland. Na haar studie economie werkt ze sinds eind 2006 als consultant voor een internationaal financieel adviesbureau. Ze heeft een relatie met Wim die in Nederland gebleven is. Hoe zal het Lale bevallen in New York, de lange afstand relatie en de perikelen van de Amerikaanse werkomgeving? Je leest het in haar weblog bij Sen.
 
 
 
Hi, where are you from?
8 feb 2007
Een kennis van het koor waar ik wekelijks naar toe ga, had me uitgenodigd voor een concert. Die week had ik de hele week een training gevolgd in Stamford, een klein stadje in Connecticut. Niet te vergelijken met New York. Het straatbeeld daar is er één van gezellig, vredig en vooral schoon, maar er is weinig diversiteit in zowel huizen als mensen.
Na één week elke avond een ommetje gemaakt te hebben was ik echt toe aan een verzetje. Dus ja, het concert. Ik was enigszins verbaasd toen we aankwamen bij een gebouw dat meer op een bedrijfspand leek dan een concertzaal. En inderdaad, het was gewoon een pand waar men een zaal had gehuurd. De muzikanten waren van Iraanse, Griekse, Turkse en Amerikaanse oorsprong. De muziek en zang waren heel divers. Het meest was ik onder de indruk toen ik zachtjes “ aman doktor” aan het meezingen was en tot de ontdekking kwam dat zij in het Grieks zongen en ik in het Turks. In de pauze heb ik kennisgemaakt met mensen. Dat gaat heel makkelijk. Het begint vaak met “hi, where are you from?” De antwoorden waren Greece, Ireland, Iran, Turkey, Azerbaijan en New York. Het waren gezellige en warme gesprekken. Iedereen leek oprecht geïnteresseerd in elkaar.

Na het concert zijn we naar een mediterrane tent gegaan. We hebben aan de nargile gelurkt en gedanst op Arabische muziek. Via de introductie “ where are you from” leerden we twee heren kennen: een van Libanon en de andere van Iran. Ik heb zo genoten van de Libanees wanneer bleek dat hij beter kon buikdansen dan elke andere dame in de tent. Diezelfde heer bleek een aandelenhandelaar te zijn voor Morgan Stanley. Zijn metgezel bleek hier te zijn voor een MBA. De heren zijn tenslotte meegegaan naar onze volgende bestemming: een super populaire tent waar een hele rij mensen voor de deur stond te wachten. Zelf heb ik het niet zo met wachten in een rij, en gelukkig duurde het niet lang. Een van onze groepsgenoten bleek er mensen te kennen en we zijn via de dienstingang naar binnen geloodst. Het was een hele leuke tent. Elke ruimte had zijn eigen muziek: r&b, house, funk. Naarmate de alcohol vloeide ontmoetten we steeds meer mensen. Ja, het schijnt nog altijd te helpen, met een slokje op durven de meeste mensen meer. Alhoewel ik moet zeggen dat in New York het toch wel heel makkelijk is om aan de praat te raken met mensen. Met of zonder spraakwater. Ondertussen waren we de twee heren die we in de vorige tent hadden ontmoet weer kwijt. Ja, zo gaan die dingen hier dan ook wel weer, heel vluchtig.

Onze laatste stop van die nacht was een Kebab house. De linzensoep smaakte als van oudsher en de shoarma’s werden goed gewaardeerd door de heren in ons groepje. Toen ik half zes ’s ochtends in bed lag voelde ik me enorm voldaan. En ik wist dat ik de juiste beslissing had genomen door hierheen te komen.
 
Meer van weblogs van:
Lale



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (7)
 
plaats een reactie
 
 
Nilufer

13 feb 2007 2:08

een interessante invalshoe, Simone. Dus de fysieke krachten bepalen wie het voor het zeggen heeft. Daar zit wat in maar vergeet ook niet de kracht van het getal; hoe meer mensen samenwerken hoe sterker ze zijn. Alleen bereik je niets en ik denk dat mannen dat beter door hebben dan vrouwen. Vrouwen hebben niet eens tijd voor een samenwerking met de kinderen en het huishouden.
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

december 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN