Sanne
On the road
De komende maanden reist Sanne Krijgsman (26 jaar en studente Journalistiek) met vriend Job (34, partner en mede-oprichter van een softwarebedrijf) naar India. En wel... Met een Volkswagen busje! Het plan is om door Oost-Europa, Griekenland, Turkije, Iran en Pakistan te rijden om uiteindelijk op plaats van bestemming te eindigen.
 
 
 
Zware klim
26 jul 2007
Er zijn van die momenten dat je uithoudingsvermogen danig op de proef wordt gesteld. Bij mij was dat tijdens ons tochtje naar Hem Kund, een heilige plaats in Noordoost-India, die je alleen te voet kunt bereiken.

Met frisse moed begin ik aan de tocht. De eerste dag lopen we veertien kilometer omhoog, van 1800 naar 3000 meter. Het is druk op het pad naar Gangria; het is het begin van de route naar Hem Kund, een heilige plek voor de Sikhs. Je kunt per muilezel naar boven en zelfs in een mand op de rug van een drager, maar de meeste mensen lopen. Op slippers of goedkope plastic schoenen, sommigen op blote voeten. Er zijn mensen bij die minstens vijfenzeventig zijn. Stapje voor stapje strompelen ze naar boven. We zien zelfs iemand zonder benen met behulp van twee driepotige stokken naar boven gaan. Op sommige momenten vraag ik me serieus af waarom ik dit eigenlijk doe. Na vier uur lopen zijn we helemaal kapot; het laatste uur slepen we onszelf met grote moeite omhoog. Volkomen gaar werken we wat eten naar binnen en brengen de nacht door op een spartaanse hotelkamer zonder elektriciteit en stromend water; waar de enige luxe een emmer heet water is die je voor twee kwartjes kunt kopen.

De tweede dag stijgen we in zes kilometer naar ruim 4300 meter. Het is ongelooflijk hoe veel oude mensen op hun slechte schoeisel naar boven komen. “God will bring me up”, zeggen ze vastberaden. Ik begin me steeds ellendiger te voelen; door de grote hoogte word ik steeds slapper en misselijker. Hoe hoger we komen, des te groter wordt het aantal muilezels en porters dat gebogen gaat onder het gewicht van kinderen en volwassenen en natuurlijk kan Job het niet laten mij dat ook aan te bieden. Ik schaam me er al een beetje voor dat we een drager bij ons hebben en bovendien val ik nog liever dood neer dan dat ik toegeef, dus ik loop door. Na vier uur klimmen, waarvan een deel door de sneeuw, zijn we eindelijk in Hem Kund, de plek waarvan de Sikhs hier zeggen dat het zo bijzonder is (“Je vóelt God gewoon daar!”). Ik kan me voorstellen dat mensen zoiets gaan voelen als ze eindelijk boven zijn na zo'n hallucinerende klim. Zelf voel ik niks. Hem Kund bestaat uit een half bevroren ijskoud meer – waar de mannelijke Sikhs zich zonder uitzondering in wagen – en een soort plastic tempel waarin een belangrijke goeroe begraven ligt. Her en der liggen mensen uitgeput op de grond; anderen zitten te kotsen van ellende. Op de terugweg kunnen we pas genieten van het prachtige uitzicht; de route loopt dwars door immens hoge Himalayatoppen. De laatste uurtjes zijn erg zwaar, alles doet pijn en we worden helemaal gestoord van alle Indiërs die met ons op de foto willen (“Please, sir, one snap, please!!”). Als twee verlepte zombies komen we na bijna twaalf uur lopen aan in Govindghat. De ellende tijdens de tocht, ben ik na een dag weer vergeten. En ik ben een bijzondere herinnering rijker.
 
Meer van weblogs van:
Sanne



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (1)
 
plaats een reactie
 
 
Kisgülü

1 aug 2007 15:09

Ja, waarom doe je jezelf dit aan? Wat mij intrigeert is de vraag: Sta je nou na zo'n moeilijke tocht anders in het leven? Kijk je anders tegen wereld en de mensen?
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

februari 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN