Sanne
On the road
De komende maanden reist Sanne Krijgsman (26 jaar en studente Journalistiek) met vriend Job (34, partner en mede-oprichter van een softwarebedrijf) naar India. En wel... Met een Volkswagen busje! Het plan is om door Oost-Europa, Griekenland, Turkije, Iran en Pakistan te rijden om uiteindelijk op plaats van bestemming te eindigen.
 
 
 
Zen
30 aug 2007
India is niet bepaald het gemakkelijkste land om in te reizen. Hitte, viezigheid, drukte, armoede... Het is een omgeving die je zintuigen constant op scherp zet en ervoor zorgt dat je iedere avond zowel fysiek als mentaal uitgeput in bed belandt. Als we richting Varanasi rijden, bereid ik me voor op het ergste. Omdat men gelooft dat overledenen van wie de as hier in de Ganges wordt gegooid direct naar het Nirvana gaan, komen veel mensen hier naartoe om te sterven. Over de stad doen de wildste verhalen de ronde; je zou er struikelen over de lijken en menselijke uitwerpselen, en als westerling zou je er gegarandeerd ziek worden.

In Varanasi raken we op straat toevallig in gesprek met Leo. Deze Nederlander woont al zeven jaar in Varanasi en heeft een meditatiecentrum. Een paar uur later zitten we bij Leo in de tuin en vertelt hij ons honderduit over meditatie, de Vipassana-techniek en andere 'zweverige zaken'. We zijn wat sceptisch, dus Leo stelt voor om het gewoon eens even een kwartiertje te proberen. Voor we het weten, zitten we met onze ogen dicht de aanwijzingen van Leo op te volgen. Het is zaak je alleen op je ademhaling te concentreren en elke gedachte en elk gevoel uit te bannen. Dit is nog niet zo gemakkelijk; het ene moment is het heerlijk, het andere moment een hel. Probeer maar eens stil te blijven zitten en aan je ademhaling te denken als er een grote strontvlieg op je lip komt zitten... Als Leo uiteindelijk zegt dat we onze ogen kunnen opendoen, is het donker geworden. We hebben anderhalf uur gemediteerd! Het resultaat is indrukwekkend; ik heb me in tijden niet zo ontspannen gevoeld.

De volgende ochtend staan we vroeg op om met een bootje langs de Ghats te varen, waar mensen zich baden, ochtendrituelen uitvoeren zoals yoga en meditatie, en... hun doden verbranden. We hebben er walgelijke verhalen over gehoord; zo zouden de lijken langs je heen drijven en de stank ondraaglijk zijn. Niets van dit alles hebben we ervaren. Het is vooral heel bijzonder om te zien hoe mensen hun rituelen uitvoeren. We komen ook langs een aantal verbrandingsplekken. De doden worden er verbrand op een stapel hout, gewikkeld in felgekleurde doeken; nieuwe doden liggen klaar voor hetzelfde ritueel. Vervolgens gooit de familie de as en een aantal botresten (bij mannen de borstkas en bij vrouwen het bekken) vanaf een bootje in de Ganges. Er wordt zo'n 250 kilo speciaal (kostbaar) hout gebruikt dat stank voorkomt; geen vieze luchtjes dus. Het is helemaal niet eng of vervelend om de dode lichamen te zien; ze zijn immers in doeken gewikkeld en mensen zijn duidelijk blij dat ze hun familielid op deze manier veilig kunnen achterlaten in de Ganges. Geen kisten, geen tierlantijnen, simpelweg in een doek gewikkeld op een stapel hout.

Onze volgende bestemming is Bodhgaya. Dit is de heiligste plek ter wereld voor Boeddhisten, aangezien de boom waaronder Boeddha na eindeloos mediteren tot verlichting is gekomen, hier staat. We lopen wat rond in de tempels en genieten van de mantra's die overal klinken en de rust die de omgeving en de monniken uitstralen. We zijn nog steeds erg relaxed van onze meditatiesessie. Ik moet toegeven... het is helemaal zo gek nog niet om Zen te zijn! Het verbaast me niets dat meditatietechnieken als Vipassana hier zijn uitgevonden; het is waarschijnlijk de enige manier om te overleven in een uitputtend land als India.

 
Meer van weblogs van:
Sanne



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (2)
 
plaats een reactie
 
 
Senay

4 sep 2007 8:45

Ik ben in India op de Ashram van Sri Sri Ravi Shankar geweest. Hij is de oprichter van Art of Living, Een meditatietechniek gebaseerd op ademhaling. Ik had nog nooit aan yoga of meditatie gedaan en daar zat ik dan: voor het eerst van mijn leven op een tempel in Bangalore van de belangrijkste goeroe van India op dit moment. Ik moet zeggen: de sfeer is niet te beschrijven. De energie die er vrijkomt ook niet. Hoe mensen met elkaar omgaan, altijd weer die enorme smile. En ja, Sanne heeft gelijk: waarschijnlijk is meditatie (even weg van de echte wereld) voor Indiase mensen de enige manier om te overleven in het drukke en arme India.
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

februari 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN