Sanne
On the road
De komende maanden reist Sanne Krijgsman (26 jaar en studente Journalistiek) met vriend Job (34, partner en mede-oprichter van een softwarebedrijf) naar India. En wel... Met een Volkswagen busje! Het plan is om door Oost-Europa, Griekenland, Turkije, Iran en Pakistan te rijden om uiteindelijk op plaats van bestemming te eindigen.
 
 
 
Welcome to Iran!
24 mei 2007
We rijden Iran in en ik vind het spannend. Het is een land dat ik associeer met beelden van streng kijkende mannen met baarden, met harde toespraken van Bush die het schaart onder de ‘as van het kwaad’. Het is ook het land waar ik een hoofddoek moet dragen en mijn lichaam moet bedekken met lange, wijdvallende kleding. Met kloppend hart zit ik in de auto als we de grens over rijden. De beelden van de televisie komen allemaal boven als ik de vlag van Iran zie wapperen naast het immense portret van een streng kijkende ayatollah Khomeini, de leider van de islamitische Revolutie in 1979. Ik knoop mijn hoofddoek strak onder mijn kin en kijk bezorgd in de achteruitkijkspiegel of er geen piekjes haar onderuit komen.

Inmiddels zijn we ruim een week in Iran en durf ik mijn hoofddoek losjes achter mijn haargrens te dragen. In mijn wijde kleren ben ik conservatief gekleed in vergelijking met sommige meiden in Noord-Teheran, die met hun strakke manteaus, spijkerbroeken, ballerina’s, kleine hoofddoekjes en grote zonnebrillen zo in Parijs zouden kunnen lopen. Anderzijds voel ik me soms te ‘bloot’ gekleed in steden als Qom, waar vrijwel alle vrouwen in chador zijn gehuld.

Iran is een land waar je als reiziger met open armen wordt ontvangen. Op straat worden we constant aangesproken: “Where are you from? Welcome to Iran!” Jonge vrouwen kijken net zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hen; ze beantwoorden mijn blikken met een ontwapenende glimlach. Helaas komen we maar weinig in contact met hen, het zijn altijd jonge mannen die ons meenemen naar koffiebarretjes en ons honderduit vragen over hoe wij in het Westen tegen Iran aankijken. Sommigen praten openlijk over hun onvrede over het regime; ze vertellen dat ze thuis stiekem alcohol drinken en relaties hebben. Anderen lijken minder problemen met het politieke beleid te hebben, omdat ze al volgens deze regels leven vanwege hun (strenge) geloof in de islam. Het is interessant om met al deze mensen te praten, al vind ik het wel eens irritant dat sommige mannen alleen met Job praten. Het is ook een vreemde gewaarwording dat de mannen Job bij het afscheid omhelzen en op de wang zoenen en dat ze mij vaak niet eens een hand geven; uit gewoonte, uit verlegenheid of uit geloofsovertuiging? Ik weet het niet. Soms lijkt elke handeling hier, hoe ogenschijnlijk klein ook, een indirect politiek statement: draag je een chador of een strakke manteau? Draag je een baard of een vetkuif? Geef je een vrouw een hand of niet? Het maakt Iran tot een interessante plek, waar je steeds weer aan het denken wordt gezet.

 
Meer van weblogs van:
Sanne



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (3)
 
plaats een reactie
 
 
Mathilde

30 mei 2007 12:09

Hee Sanne,

Na het lezen van jou stukje lijkt Iran me zoooo gaaf. Dank je voor je informatieve en leuke verhalen!
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

februari 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN