Sanne
On the road
De komende maanden reist Sanne Krijgsman (26 jaar en studente Journalistiek) met vriend Job (34, partner en mede-oprichter van een softwarebedrijf) naar India. En wel... Met een Volkswagen busje! Het plan is om door Oost-Europa, Griekenland, Turkije, Iran en Pakistan te rijden om uiteindelijk op plaats van bestemming te eindigen.
 
 
 
Pakistan II
19 jun 2007
Na uren aan een stuk door rijden door woestijnachtig gebied, komen we eindelijk in de buurt van Quetta. Het is de hoofdstad van Baluchistan, vlakbij de grens met Afghanistan, en Bin Laden heeft er flink wat vriendjes wonen. De weg is beroerd: ongeplaveid en vol gaten en stenen. We passeren prachtig versierde vrachtwagens en bussen waarvan de daken zijn volgeladen met passagiers. Eenmaal in de stad komen hier nog grote hoeveelheden riksja’s bij; het is een grote drukke chaos. En dan gaat het mis. Een bus voor ons staat ineens vol op zijn rem en Job kan niet op tijd remmen. Met een grote klap knallen we op de bus, die rustig doorrijdt. Op de auto na, is niemand gewond. De voorkant is behoorlijk ingedeukt, maar verder lijkt alles nog redelijk te werken, dus we rijden door. Er hebben zich inmiddels al redelijk wat mensen rond de auto verzameld en het laatste wat we hier willen is aandacht trekken. Job baalt er vreselijk van, maar onze gids Ibrahim blijft maar zeggen: ‘In Pakistan zouden wij zeggen: Wat gebeurt, dat gebeurt. Het belangrijkste is dat er niemand gewond is.’ Rond een uur of acht komen we eindelijk bij het hotel aan. De gidsen hebben iets geweldigs geboekt; een echte ‘safe haven’. Genietend van een geweldige maaltijd in de grote tuin vol prachtige bloemen en kwetterende vogels, zou je bijna vergeten dat je in een van de belangrijkste uitvalsbases van de Taliban zit. De gidsen vragen of we zin hebben om nog even naar de bazaar te gaan. Ze hadden me net zo goed kunnen vragen of ik wilde bungee jumpen zonder touw; no way, ik blijf binnen. Helaas voor Job, wiens ogen al begonnen te twinkelen bij het idee.

De volgende morgen tijdens het ontbijt staat de televisie aan: er blijkt de avond ervoor een granaat te zijn ontploft in de bazaar. Ik zet mijn ‘zie je wel’-gezicht op, maar Ibrahim begint te lachen: ‘Er zijn helemaal geen doden gevallen joh. Niks om je druk over te maken. En als het gebeurt, dan gebeurt het toch.’ Leuk, die insh’allah mentaliteit, maar ik breng mijn avond toch liever niet door tussen rondvliegende lichaamsdelen. Onze tocht gaat verder van Noord- naar Zuid-Baluchistan en Sindh. Na flink wat uren braden, bereiken we de grensstreek tussen de twee provincies. We stoppen nergens, maar vanuit de auto kijken we onze ogen uit als we door stadjes als Jakobabad rijden. Het zijn stoffige, nogal onderontwikkelde steden vol winkeltjes en in het voorbijgaan zie ik relatief weinig schouders die getooid zijn met een kalashnikov. ‘Gek hè’, zegt onze gids later, ‘die stadjes in de grensstreek staan bekend als de onveiligste van de omgeving, maar zagen jullie nou iets vreemds? De mensen hadden er toch een glimlach op hun gezicht?’ Onze volgende stop is in Sekkur; waar de gidsen wederom een prima hotel voor ons geboekt hebben. ’s Ochtends ligt er een Engelstalige Pakistaanse krant voor onze deur die bericht over bomaanslag na bomaanslag. Er staat ook een berichtje in over Jakobabad: een ruzie tussen twee stammen is er geëindigd in een bloedbad. Ik verdring de gedachte aan wat er was gebeurd als we een paar uur later waren vertrokken.

 
Meer van weblogs van:
Sanne



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (74228)
 
plaats een reactie
 
 
JimmiXzS

15 okt 2016 3:57

58zupl http://www.FyLitCl7Pf7kjQdDUOLQOuaxTXbj5iNG.com
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

februari 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN