Sanne
On the road
De komende maanden reist Sanne Krijgsman (26 jaar en studente Journalistiek) met vriend Job (34, partner en mede-oprichter van een softwarebedrijf) naar India. En wel... Met een Volkswagen busje! Het plan is om door Oost-Europa, Griekenland, Turkije, Iran en Pakistan te rijden om uiteindelijk op plaats van bestemming te eindigen.
 
 
 
Van Pakistan naar India: bizarre taferelen
29 jun 2007
We verlaten Pakistan (met als prettige bijkomstigheid voor mij dat ik eindelijk mijn hoofddoek af kan doen) en steken de grens naar India over bij Wagah. Het is de enige grensovergang die open is tussen de landen en de meest bizarre grenspost waar ik ooit ben geweest. Er gaan niet veel mensen de grens over (de laatste auto is een week geleden gepasseerd), maar overal lopen mannen in oranje, groene, blauwe en paarse hemden. Met kistjes tomaten en andere vracht op hun hoofd lopen ze als een gek heen en weer in het stukje niemandsland tussen de beide landen. Ze brengen de ladingen van vrachtwagens uit India naar vrachtwagens uit Pakistan en andersom. Het systeem is in het leven geroepen, omdat het verboden is voor vrachtwagens om de grens over te steken. Aan de Pakistaanse zijde rennen het groene en het oranje team naar de andere kant om hun lading vervolgens over te dragen aan de Indiërs van het blauwe en paarse team. De gekleurde hemden moeten voorkomen dat iemand onopgemerkt de grens oversteekt. De dragers – sommigen zijn minstens zestig – lopen de hele dag in de bloedhitte op afgetrapte slippers heen en weer met de zware kisten op hun hoofd, aangemoedigd door nors kijkende mannen in witte hemden die kennelijk hoger in functie zijn. Met hun grote stokken van bamboe sporen ze de dragers op brute wijze aan. De mannen krijgen per kist betaald; op een goede dag levert dat zo’n vier euro op.

Nog vol van het bijzondere tafereel van de dragers, keren we ’s avonds terug naar de grens om het bizarre ritueel bij te wonen dat dagelijks plaatsvindt bij het sluiten van de grensovergang. We nemen plaats tussen zo’n tweeduizend kleurrijk geklede Indiërs op een enorme tribune; aan Pakistaanse zijde staat een zelfde soort tribune. Bij het ritueel gaat het erom dat beide vlaggen precies tegelijk naar beneden worden gehaald, zodat geen van beide staten superieur lijkt aan de andere. Aan beide kanten wordt het publiek ongeveer een uur lang opgezweept door een soort MC. ‘India! India!’, ‘Pakistan! Pakistan !’, schreeuwen de uitzinnige menigtes aan de verschillende kanten. Het publiek wordt vooral wild van de douaniers die het spel begeleiden. Deze boomlange kerels (het schijnt dat je minstens 2 meter moet zijn om deze functie te mogen bekleden) met rode tooien op hun hoofd maken schoppende en stampende bewegingen en lopen met enorme passen en veel armgezwaai richting de grens om de douaniers aan de andere kant de hand te schudden. Na veel onbegrijpelijke gebaren en opjuttend geschreeuw, als de uitzinnige Indiërs aan onze kant nauwelijks meer in bedwang zijn te houden, begint dan eindelijk het ritueel waar iedereen voor gekomen is: de vlag wordt neergehaald. We glippen er snel tussenuit om te voorkomen dat we vast komen te zitten tussen de joelende menigte bij het verlaten van de tribune.


 
Meer van weblogs van:
Sanne



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (1)
 
plaats een reactie
 
 
Meryem

2 jul 2007 15:12

Interessant om te volgen... hopelijk een goed vervolg.
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

februari 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN