Melanie
Rotterdam
De Rotterdamse Melanie (29) is sinds 2 jaar praktiserend moslima. Als alleenstaande heeft zij zich ontwikkeld tot een moderne geëmancipeerde vrouw. Zij probeert de balans te vinden tussen het belijden van haar geloof en het meedraaien in de Nederlandse maatschappij. Haar westerse opvoeding en haar islamitische geloof. Zij schrijft over vreemde, gekke, vervelende, leuke, maar vooral ook herkenbare situaties voor iedere vrouw, moslima of niet.
 
 
 
Mag eigenlijk niet klagen…
15 mrt 2007
Heerlijk, nog heel even en dan is mijn huisje klaar. Vanaf mijn Achttiende woon ik al op mezelf, maar ik heb nooit echt een woning naar eigen keuze gehad, in die vijftien keren dat ik ben verhuisd. Toch mooi dat ik straks eindelijk echt mijn eigen stekje heb. Tot het zover is woon ik bij een hele goede vriendin. Is best leuk om een keer te doen, samenwonen. Maar we zijn beiden blij, hoe gezellig het ook was, om het rijk straks voor ons zelf te hebben. Lekker in je eigen huis doen wat je wil. Gewoon in je hemdje lopen, languit op de bank hangen. Mijn vriendin heeft ook een vriendje en tja, dat maakt het in je shirtje lopen enzo, toch wat lastig.

Aan de andere kant is het toch ook wel weer een beetje wennen. Nu kom ik thuis en is er altijd wel iemand om gezellig tegenaan te babbelen. Ik moet zeggen dat mijn vriendinnetje acht van de tien keer kookt. Ja dat is een luxe, die ik over een paar weekjes niet meer heb. Niet dat ik nooit in de keuken sta, maar als het voor je gedaan wordt, maakt het je wel een beetje lui. Toch wegen deze positieve dingen niet op tegen de privacy.

Het kost wel een hoop geld hoor, al dat opknappen. Mijn huisje is oud en was slecht onderhouden. Nu is het bijna mijn paleisje en ik heb er helemaal zelf hard voor gewerkt.
Echt niet dat ik altijd blij ben met dat harde werken. Weken van vijftig uur zijn voor mij niet vreemd. Of het helemaal normaal is, blijft natuurlijk de vraag. Je wilt graag een leidinggevende functie, maar daar staat weer het één en ander tegenover. Nooit meer een week zonder stress, zonder druk. Soms ben ik jaloers op medewerkers uit mijn team. Om vier uur sluiten ze af en hun werkdag zit erop. Heerlijk lijkt me dat. Dan denk ik: zou ik dat nog kunnen, een functie zoals ik vroeger had? Ik vrees van niet. Ik leer zo ontzettend veel van deze functie. Twee weken geleden heb ik voor mezelf besloten dat ik of stop of ermee doorga. Ik heb voor het laatste gekozen, maar wel met een andere insteek. En … het werkt. Maar goed, ik ben een wispelturig type, dus over een maand denk ik misschien weer heel anders.

Iets waar ik hard voor gewerkt heb en veel in heb geïnvesteerd, wil ik niet zomaar opgeven. Dit jaar kan ik zelfs op vakantie naar Istanbul. Geweldig, dat had ik vijf jaar geleden echt niet kunnen doen. En waar vind ik nog meer een werkgever die een speciale gebedsruimte heeft en douches om je te wassen? Ik mag eigenlijk helemaal niet klagen, hamdoelillah.
 
Meer van weblogs van:
Melanie



Meer weblogs:
 
       
laatste reactie (3)
 
plaats een reactie
 
 
annemarie

20 mrt 2007 17:09

salaam aleikom melanie!
wat spannend zeg, een eigen stekje! heel veel succes gewenst!
ik vind je columns erg leuk om te lezen en ik ben heel blij dat jij ook de weg naar Islam hebt gevonden!
Bekijk alle reacties
 
Naam *  
E-mailadres *    
Reactie *  
* verplicht veld
 
       

juli 2007

Headlines

Spotlights

Interactive

Leisure

Women's Business

More SEN